Στην εποχή της μοναξιάς και του ατομικισμού, με την ιδιότυπη κατοχή του μνημονίου και Δ.Ν.Τ. να μας έχει καθίσει στο σβέρκο, και όλα σχεδόν γύρω μας καταρρέουν,- φτώχια, ανεργία, εγκληματικότητα, αλλοτρίωση των ανθρωπίνων σχέσεων,- (διαπροσωπικών-οικογενειακών-φιλικών και ερωτικών). Εμείς οι απλοί άνθρωποι, άνδρες και γυναίκες, νέοι και μεγαλύτεροι που νιώθουμε στο πετσί μας τις συνέπιες αυτές, τι κάνουμε; θα παραμένουμε κλεισμένοι στο καβούκι μας; Μήπως είναι καιρός να πάρουμε την κατάσταση στα χέρια μας; (Μακριά από κόμματα και εθνοσωτήρες), τουλάχιστον να μιλήσουμε θα γνωριστούμε ξανά απ' την αρχή βρε αδερφέ, θα βρούμε ξανά τον ΕΛΛΗΝΑ ΑΝΘΡΩΠΟ μέσα μας, αυτόν της λεβεντιάς, τού φιλότιμου και της αλληλεγγύης, θα θυμηθούμε την ουσιαστική ένοια των λέξεων επικοινωνία, φιλία, αλληλεγγύη, ανθρώπινη επαφή; η θα συνεχίσουμε να ζούμε ο καθένας στο μικρόκοσμό του και να αφήνουμε όλους αυτούς να αποφασίζουν για μας χωρίς εμάς; Θα αφήσουμε να κυριαρχεί το διαίρει και βασίλευε; Θα παραμένουμε χωρισμένοι σε πράσινους, μπλε, κόκκινους, - άνεργους, εργαζόμενους αυτοαπασχολούμενους,-Ολυμπιακοί- παναθηναϊκοί κλπ (ακόμα και σε γυναίκες-άνδρες μοιραζόμαστε και ερχόμαστε σε αντιπαράθεση).
Γιατί τι έχουμε να χωρίσουμε; όλοι στο ίδιο καζάνι δεν βράζουμε;
Μήπως είναι ώρα να μετατρέψουμε το διέρει και βασίλευε, σε πρόσθεση και πολλαπλασιασμό;
Να μάθουμε να κουβεντιάζουμε ήσυχα-ήσυχα κι' απλά που λέει κι ο μεγάλος μας Γ.ΡΙΤΣΟΣ. Και όλα γίνονται.
Αυτά ως μια πρώτη βάση για συζήτηση. Τίτος Ζώης
